Ireki menu nagusia

Salbador Zapirain

euskal idazlea

Salbador Zapirain Ezeiza, Ataño (Errenteria, Gipuzkoa, 1912ko abuztuaren 5a - Hondarribia, Gipuzkoa, 2000ko urtarrilaren 2a) euskal idazlea, nobelagilea. Bere liburu ospetsuena Txantxangorri kantaria (1979) izan zen; hartatik hartu zuen izengoitia, pertsonai batena.

Salbador Zapirain
Bizitza
Jaiotza Errenteria1912ko abuztuaren 5a
Herrialdea  Gipuzkoa, Euskal Herria
Heriotza Hondarribia2000ko urtarrilaren 2a (87 urte)
Hezkuntza
Hizkuntzak euskara
gaztelania
Jarduerak
Jarduerak idazlea
Izengoitia(k) Ataño
Literaturaren Zubitegiko fitxa 620

BiografiaAldatu

Joxe Zapirain bertsolariaren semea zen. Bordaxar baserrian jaio zen, Errenterian. Gerra garaian Zapirain familiak egoera gogorrak ezagutu zituen: gerra hasi eta faxistek aita eta bost seme preso hartu zituzten, Salbador tartean. Bi anaia Donostian fusilatu zituzten. Salbadorri heriotz zigorra ezarri zioten baita ere baina, azkenik, zigorra altxatu eta Iruñeko San Kristobal espetxera eraman zuten. Gerra bukatu eta gero fraide kaputxino egin zen. Lehendabiziko urteak Lekarotzen egin zituen; ondoren Hondarribiko kaputxinoen etxera joan zen. Bertan bere liburu gehienak idatzi zituen.[1]

EstiloaAldatu

Salbador Zapirainek gipuzkeraz idazten zuen, ahozko hizkuntzatik gertu. Gehien batean nobelak idatzi zituen. Lehendabizikoa, Txantxangorri kantaria (1979, bere aitaren biografian oinarrituta dago. Normalean liburuetan berak ezagututako errealitateak azaltzen zituen. Antonio Zavalak aurkitu zuen eta bere testuak ezagutu ondoren jarraitzeko animatu zuen. Zavalaren ustez Zapirain "prosistarik handienetakoa" zen.[2]

LanakAldatu

NobelaAldatu

BertsoaAldatu

BibliografiaAldatu

ErreferentziakAldatu

  1. Juan Luis Zabala, 29.or.
  2. Juan Luis Zabala, 29 or.

Kanpo loturakAldatu