Luigi Nono (Venezia, Italia, 1924 - 1990) musikagilea izan zen. Musika elektronikoko, aleatorioko eta serialeko konpositore nagusia izan zen Italian. Nonoren lan askotan gizarte-kezkak eta politika-auziak biziki islatzen dira.

Luigi Nono
Luigi Nono (1979).jpg
Bizitza
JaiotzaVenezia1924ko urtarrilaren 29a
Herrialdea Italiako Erresuma  (1924ko urtarrilaren 29a -  1946ko ekainaren 18a)
 Italia  (1946ko ekainaren 18a -  1990eko maiatzaren 8a)
HeriotzaVenezia1990eko maiatzaren 8a (66 urte)
Hobiratze lekuaVeneziako San Michele hilerria
Familia
Ezkontidea(k)Nuria Nono-Schönberg  (1955 -
Seme-alabak
Hezkuntza
HeziketaConservatorio di Musica Benedetto Marcello di Venezia (en) Itzuli
Paduako Unibertsitatea
Hizkuntzakitaliera
Irakaslea(k)Gian Francesco Malipiero
Ikaslea(k)
Jarduerak
Jarduerakclassical composer (en) Itzuli, orkestra zuzendaria, musika-irakaslea eta musikaria
Lantokia(k)Venezia
Lan nabarmenak
Jasotako sariak
KidetzaAlemaniako Errepublika Demokratikoko Artearen Akademia
Bavarian Academy of Fine Arts (en) Itzuli
MugimenduaXX. mendeko musika klasikoa
Genero artistikoaopera
DiskoetxeaDeutsche Grammophon (en) Itzuli

luiginono.it
IMDB: nm0634655 Allmovie: p104614
Spotify: 6asnrWmE3QdFPTeCxfjLe5 Musicbrainz: 5ccdf2f8-3f68-4fa3-a084-767216dec444 Songkick: 455946 Discogs: 219565 Allmusic: mn0001196376 Find a Grave: 41032108 Edit the value on Wikidata
Home of Luigi Nono, Zattere al ponte Longo, Dorsoduro, Venice, Italy -Plaque.jpg

BizitzaAldatu

Veneziako kontserbatorioan egin zituen musika-ikasketak G.F. Malipierorekin, B. Maderna abangoardiako musikagilearekin eta H. Scherchen zuzendari famatuarekin osatu zituen. Europako eta Ameriketako musika-eskola askotako irakaslea izan zen. Ahotserako idatzi zituen lanek garrantzi handia izan zuten haren belaunaldiko musikaren barruan, eta azken aldian serialismoa baztertu eta bitarteko elektroakustikoetara jo zuen.

Lan aipagarriak ditu, besteak beste: Polifonica-monodia-ritmica (1951); Epitaffo per Federico García Lorca (1952); II canto sospeso (1959); Intolleranza (1960); Bizitza eta maitasun kantuak (1962); La fabrica illuminata (1965); Gogora ezazu Auschwitzen egin zizutena (1965); Per Bastiana Tai-yang Cheng (Bastianarengatik eguzkia sortzen da, 1967); Contrappunto dialettico alla mente (1968, Adimenaren kontrapuntu dialektikoa); Eta orduan ulertu zuen (1970); Al gran sole carico d´amore (1972-1975, Maitasunez beteriko eguzkipean) opera.

ErreferentziakAldatu

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Luigi Nono