Antzezpen

pertsonaia bat jokatzearen arte dramatikoa

Antzezpena aktore batek egiten duen lana da pertsonaia bat antzerki, film edo bestelako lan batean erretratatzean.[erreferentzia behar]

Emanaldia.

Aktorean barneratze batetik abiatzen da pertsonaia horren printzipioa ezagutu eta sakonetik ekarri eta pertsonaia integratu bihurtzeko. Emanaldia antzerki irudikapenaren barruan pertsonaia batek egindako ekintzatzat deskribatzen da. Ekintza horiek benetakoak diren arren, gutxienez behatzailea estimulatzea eta mezua bere osotasunean jasotzea ahalbidetzen duen asmoarekin kobratu beharko lirateke. Aktorea da ekintza gauzatzen duena.

BilakaeraAldatu

Azken ikerketek ondorioztatu dute emanaldiaren kantuaren lehen agerpenak Grezian sortu zirela, apaizek jainkoak haragitzen zituzten erritoak egiten zirenean jendeari beren irakaspen eta aginduen esanahia azaltzeko.Ezagutzen dugun lehen aktorea Thespis greziarra izan zen, Atenasko Dionisoren antzokian K.a.534ko hamarkada antzeztu zuena. Eszenatokian, Thespisek lehen pertsonan hitz egin zuen, horrela pertsonaia bat interpretatuz. Garai hartan, istorioak jada ikuslegoaren aurrean kontatuta zeuden, baina beti hirugarren pertsonan eta modu kantatuan ere bai.

Interpretazioaren profesionalizazioa Europan hasi zen XVI. mendean, Italian, Comedia del arte-ko lehen konpainia profesionalekin; Ingalaterran, Isabel erreginaren garaian nobleziak babestutako konpainiekin (Lord Chamberlain's Men, Shakespeareren konpainia, gero King's Men izena aldatu zuen bezala); Frantzian, Comédie Française-rekin.

XVII. mendera arte aktoreak gizonezkoak baino ezin ziren izan. Gustu txarrez jotzen zen emakumea oholtzan aritzea. Horrela, Shakespeareren garaian emakumezko rolak gizonezkoek edo mutil gazteek egiten zituzten. Veneziako antzokietan gertatu zen emakumeak antzerki emanaldiak egitea ahalbidetu zuen aldaketa.

Kanpo estekakAldatu