Anafora hitza grezieratik dator, ἀναφορά, eta errepikapena esan nahi du. Izen horrekin hitzezko figura bat definitu egiten da. Funtsean lerroen hasieran edo esaldien hasieran hitz bat edo gehiago errepikatzea da:[1]

Haurrak, haurrak,
haurrak ederrak,
haurrak nongoak zarete?[2]

Baliabide literario honen helburua adierazpenari enfasia ematea da, modu batez esanahia indartzen. Prosan ere, aipatu dugunez, esaldiak edo sintagmak errepikatuz eman daiteke:

Ez dakit nire inpresioa zorrotza den edo ez; hau da, ez dakit nire inpresioa soziala den edo :pertsonala, baina esango dizuet zein den: aspaldi honetan, iruditzen zait harriak ere :aspertuta daudela euskal politikarekin, euskal politikariekin.[3]

Sintaxi alorrean anafora baliabide sintaktikoa bezala onartua dago eta errepikapenak izenordeen bidez eman daiteke, aurretik azaldutako errepikatuz: "Ikasleak ez zuen ezer esan baina horrek egia bazekien".

ErreferentziakAldatu

  1. Xabier Altzibarren artikulua, 43-44 or.
  2. Resurreccion Maria Azkue jasotako herriko kanta.
  3. Joan Mari Irigoien: Letra txikiaz bada ere. Donostia: Elkar, 2002.

BibliografiaAldatu

Kanpo estekakAldatu