Ireki menu nagusia

Paskual Bernardino Biguria (Elizondo, Nafarroa Garaia, 1871ko maiatzaren 20a - Donostia, Gipuzkoa, 1932ko uztailaren 4a), goitizenez Prantzisko Elizondarra deitua, apaiza eta euskal idazlea izan zen.

Paskual Bernardino Biguria
Bizitza
Jaiotza Elizondo1871ko maiatzaren  20a
Herrialdea  Nafarroa Garaia, Euskal Herria
Heriotza Donostia1932ko uztailaren  4a (61 urte)
Hezkuntza
Hizkuntzak euskara
Jarduerak
Jarduerak apaiza eta idazlea
Literaturaren Zubitegiko fitxa 581

Bizitza eta lanakAldatu

Iruñean egin zituen eliza ikasketak, eta 1894an apaiztu zen. Lizasoko erretore izan zen sei bat urtez, eta 1902an Kaputxinoen Ordenan sartu zen. Hondarribia eta Donostiako fraide etxeetan bizi izan zen, 1932ko uztailaren 4an istripuz hil zen arte[1].

Biguriak argitaratu zuen lehenbiziko idazlana Kristaua bere pont-elizan (1910) izan zen, Errezuko Marzelo Zelaieta Esparzak idatzitako El Cristiano en su parroquia otoitz liburuaren euskarazko itzulpena. 1922an argitaratutako Lore usaidun mamitsuak liburua, berriz, sormenezkoa izan zen. Lan honek bigarren edizioa izan zuen, Azkueren hitzaurrearekin 1932an karrikaratu zen Lorategi berria hain zuzen ere[1].

IdazlanakAldatu

ErlijioaAldatu

IrakurgaiakAldatu

ErreferentziakAldatu

  1. a b Joxemiel BIDADOR: Baztango euskal idazleen berri laburra Zubitegia.armiarma.com

Kanpo loturakAldatu