Ireki menu nagusia

Nina Sergeievna Kulagina (ezkondu aurretik: Ninel Sergeyezna Mikhailova; errusieraz: Нине́ль Серге́евна Кула́гина; Leningrado, 1926ko uztailaren 30a - 1990eko apirilaren 11) ustez ahalmen paranormal oso bereziak zituen Errusiako etxekoandrea zen, ospe handia lortu zuena bere estatuan eta nazioartean XX. mendeko 1960ko eta 1970eko hamarkadetan. Antza, emakume hori gai zen objektuak mugitzeko urrutitik, haren buruzko ahalmenak erabiliz (telekinesia). 1965etik aurrera ikerketa ugari egin ziren antzinako Sobietar Batasunean bere ahalmenak laborategian frogatzeko, eta egindako saio guztietan zientzialariek inoiz ez zuten Kulagina iruzurra egiten harrapatu.

Nina Kulagina
Ninel Kulagina.jpg
Bizitza
Izen osoa Нинель Сергеевна Михайлова
Jaiotza San Petersburgo1926ko uztailaren  30a
Herrialdea  Sobietar Errepublika Sozialisten Batasuna
Heriotza 1990eko apirilaren 11 (63 urte)
Jarduerak
Jarduerak parapsychologista Itzuli
Jasotako sariak
IMDb nm2009298

BiografiaAldatu

Nina Kulagina Leningradon (gaur egungo San Petersburgon) jaio zen, 1926an. Bigarren Mundu Gerran, 15 urterekin soilik, alemanen aurkako borrokan parte hartu zuen, guda bortitz batean larri zauritua izanik. Geroago V. Kulagin ingeniariarekin ezkondu zen, bere abizena hartuz. Senar-emazteek hiru seme-alaba izan zituzten.

XX. mendeko 60ko hamarkadaren hasieran, krisi nerbioso gogor baten ostean, bere ustezko ahalmen paranormalak piztu zitzaizkion. Bat-batean, errusiar etxekoandrea konturatu zen gai zela objektuen koloreak asmatzeko sentsibilitate epidermikoen bidez (parapsikologian pertzepzio epidermiko deritzon fenomenoaren bidez). Era berean, gaztetatik gertatzen zitzaizkion ustezko fenomeno psikokinesikoak areagotu zitzaizkion: oso haserre eta amorru bizian zegoenean bere aldameneko objektuak berez mugitu edo puskatu egiten ziren.

Ikerketa zientifikoakAldatu

Leonid Vasiliev errusiar fisiologo ospetsua, Leningradoko unibertsitatean irakaslea zena, Kulaginaren aparteko ahalmenak ikertzen lehena izan zen, 1965ean. Telekinesiaren efektuak eragiteaz gain, Vasiliev-ek Kulaginak ESParen gaitasunak ere zituela egiaztatu zuen, argikusmenarenak batez ere.

Geroago, Mosku hirian 1968an egindako nazioarteko batzar batean, G. A. Sergeiev Leningradoko unibertsitateko fisiologoak nazioarteko parapsikologo eta zientzialariei Nina Kulagina dohainduarekin egindako ikerketen emaitzak aurkeztu zizkien. Nina zorroztasun handiz ikertua izan zen sobietar laborategietan XX. mendeko 60ko hamarkadaren erdialdean bere ahalmen telekinesikoak garatzen zituen bitartean, eta inoiz ez zen inongo iruzurrik antzeman. Laborategiko saioetan, dohaindua gai zen objektu txikiak (poxpoloak, kaxa txikiak, plastikozko tapoiak, etab) eta iparrorratzaren orratza mugiarazteko bere ustezko buru-ahalmenak besterik ez erabiliz. Bere gaitasun parapsikologikoak agerian uzten zituzten bideoak lau haizetara zabaldu ziren, nazioarteko ospea ekarri ziona.

Sergeiev doktorearen menpeko esperimentuetan, "jarduten" zuen bitartean erregistro entzefalografikoak egin zizkioten Nina Kulaginari. Erregistroek garbi erakutsi zuten bere garuneko lobulu okzipitalean aparteko burmuin-jarduera zegoela, ohi baino askoz handiagoa [1]. Era berean, saioak burutzen zituen bitartean bere bihotz-taupadak 150-240 minutuko ziren [2].

Kulagina kasua aztertzean sobietarrek erakutsi zuten hermetismoak (Gerra Hotzaren garaia zen) galarazi zuen beste herrialdeetako zientzialariek emakumea sakon ikertu ahal izatea. Hala ere, J.G. Pratt doktoreak, Dukeko unibertsitatearen parapsikologo beteranoak, Kulagina ezagutu zuen eta Sergeiev doktorearen ondorioak abalatu zituen, errusiar dohainduaren fenomenoen egiazkotasuna azpimarratuz. Izan ere, G.A. Sergeiev doktoreak Pratt doktoreari 1970ean aitortu zion Nina Kulaginarekin 200 saio baino gehiago egin ostean, laborategiko kontrol zorrotzpean, fenomeno psikokinesikoaren benekotasunaz konbentzituta zegoela [3].

Kulaginaren saio ospetsuenetariko bat Leningradoko unibertsitateko Sergeiev doktorearen laborategian burutu zen 1970eko martxoaren 10ean. Objektu txiki batzuk (poxpoloak, arkatzak, metalezko grapak...) mugiarazi ondoren, ikerlariek bizidunengan eragiteko ahalmena zuenez ikertu nahi izan zuten. Kulagina igel baten bihotzaren gainean eragiten saiatu zen, eta gogor kontzentratu ondoren bihotzaren taupadak azkartu zituen, gero moteldu, eta -azkenean- erabat gelditu zituen [4].

Hil arte (1990ean) Nina Kulaginak ehunka saio kontrolatuetan parte hartu zuen. Oihartzun handia izan zuen 1987an Pravda egunkariari irabazi zion epaiketak, bere efektu paranormalak imanen bidez lortzen zituela akusatu zion kazetariari irabazitako epaiketa, hain zuzen ere.

Ikus, gaineraAldatu

Kanpo loturakAldatu

ErreferentziakAldatu

  1. A. Cancedo, M. Capel, L.F. Briones, F. Gavilan eta beste batzuk: La Nueva Parapsicologia, ed. Noguer (1981), 195-196 orr.)
  2. J. G. Pratt: Parapsicologia moderna, ed. Paneuropea (1976), 72-80 orr.
  3. J. G. Pratt: Parapsicologia moderna, ed. Paneuropea (1976), 72-80 orr.
  4. Moss, Thelma (1979). The Body Electric. J. P. Tarcher. p. 79