Ireki menu nagusia
Naturan ere agertzen da geometria fraktala, romanesko honetan bezala.

Fraktal bat bere oinarrizko egitura, zatikatua edo ez erregularra eskala ezberdinetan errepikatzen den objektu erdigeometriko bat da. Izena Benoît Mandelbrotek proposatu zuen 1975ean eta latinezko fractus hitzetik dator, hautsia edo pitzatua esan nahi duena. Egitura natural asko fraktal erakoak dira.

Objektu geometriko fraktal bati ematen zaizkion ezaugarriak honako hauek dira:

Ez da nahikoa ezaugarri hauetako bakar bat fraktal bat definitzeko. Adibidez, benetako lerro zuzena ez da fraktaltzat hartzen, objektu autoantzekoa den arren, gainontzeko ezaugarriak ez baititu.

Fraktal natural bat geometria fraktalaren bidez deskriba daitekeen naturako elementu bat da. Hodeiak, mendiak, zirkulazio-aparatua kostaldeak edo elur malutak fraktal naturalak dira. Irudikapen hau gutxi gora-beherakoa da, objektu fraktal idealei ematen zaizkien ezaugarriek, xehetasun mugagabea kasu, mundu naturalean mugak baitituzte.

SarreraAldatu

Fraktalaren definizioak 1970eko hamarkadan zenbait ereduri batasuna eman zien, horietako batzuk mende bat lehenagokoak zirenak.

Adibide klasikoakAldatu

Fraktalen lehen ereduak aurkitzeko XIX. mendearen amaiera aldera joan beharra dago: 1872an Weierstrassen funtzioa agertu zen, honen grafoa gaur egun fraktaltzat hartzen dena, etengabekoa baina puntu bakar batean ere ezberdin ezin zitekeen funtzio bezala.

 
Kochen kurbaren eraikuntzaren pausoak.

Beranduago, antzeko propietateak baina definizio geometrikoago bat zuten ereduak agertu ziren. Eredu horiek hasierako irudi batetik (hazia) hasita eraiki zitezkeen, zeini eraikuntza geometriko sinpleak aplikatzen zitzaizkion. Lortutako irudien saila gaur egun talde fraktal deitzen denarekin bat zetorren mugako irudi batetik gertu zegoen. Honela, 1904an, Helge von Kochek Weierstrassenaren antzeko propietateak zituen kurba bat definitu zuen: Kochen elur maluta. 1915ean Waclaw Sierpinskik bere hirukia sortu zuen, eta urte bete geroago, bere tapiza.

Sierpinskiren tapizaren eraikuntza:
         
1. pausoa (hazia) 2. pausoa 3. pausoa 4. pausoa 5. pausoa

Talde hauek analisi klasikoaren mugak erakusten zituzten, baina objektu artifizial bezala ikusten ziren, "munstroen galeria" bat, Henri Poincarék deitu zituen bezala. Matematikari gutxik ikusi zuten objektu hauek eurez ikertzeko beharra.

1919an talde hauen deskribapen eta neurketan oinarrizkoa zen tresna bat agertu zen: Hausdorff-Besikobitxen dimentsioa.

Juliaren taldeakAldatu

Talde hauek, Pierre Fatou eta Gaston Juliak 1920ko hamarkadan eginiko lanen emaitza direnak,   funtzio holomorfoen etengabeko aplikazioen ondorio bezala agertzen dira.

Bat baino handiago den mailako funtzio polinomikoen kasu berezia azter dezagun. Zenbait aldiz jarraian funtzio polinomiko bat aplikatzean litekeena da emaitzak  rantz jotzea. Operazio honen bidez infinituari ihes egiten ez dioten  en balioen multzoari Juliaren multzo betea deritzo, eta bere mugari, soilik Julia multzoa.

Multzo hauek ihes denborazko algoritmo baten bidez irudikatzen dira, non pixel bakoitza ihes egiteko behar dituen iterazioen arabera koloreztatzen den. Kolore berezi bat erabiltzen ohi da, sarri beltza, iterazio kopuru handi eta aurrefinkatutako baten ondoren ihes egin ez duten puntuak irudikatzeko.

Julia multzoen adibideak  rentzat
 
Beltzez, Mandelbrot multzoaren irudia Julia multzo beteekin gainjarria eta bere puntuetako batzuekin irudikatua (gorriz Julia multzo konektatuak eta urdinez konektatu gabeak).

Fraktal familiakAldatu

  formaren funtzio errepikapenera lotutako   Julia multzoen familiak barietate harrigarriko multzoak ditu.

Familia honek garrantzi berezia izango zuen, 1980ko hamarkadan ezagun egin zen fraktal mapa batean parametrizatua geratzean, Mandelbrot multzoa deitu zena. M multzo honek mapa bat irudikatzen du, non, pixel bakoitza,   parametroaren balio bati dagokiona,  ri lotutako Julia multzoaren oinarrizko propietate bat irudikatzeko moduan koloreztatzen den. Zehazki     loturiko Julia multzoa multzo konektatu bat baldin bada.

Fraktal baten ezaugarriakAldatu

Benoit Mandelbroten arabera, objektu bat autoantzekoa da bere zatiek osotasunaren forma edo egitura berbera baldin badute, eskala ezberdinean agertu edo arinki deformatuak egon daitezkeen arren.

Fraktalek hiru autoantzekotasun mota izan ditzakete:

  • Autoantzekotasun zehatza: Autoantzekotasun moten artean muga gehien jartzen dituena da: fraktala eskala ezberdinetan berdina izatea eskatzen du. Sarri iteratutako funtzioen sistemen bidez definitutako fraktaletan topa dezakegu.
 
Gutxi gora-beherako autoantzekotasuna Mandelbrot multzoan: eskala aldatzerakoan multzoaren kopiak lortzen ditugu diferentzia txikiekin.
  • Gutxi gora-beherako autoantzekotasuna: fraktala eskala ezberdinetan gutxi gora-behera berdina izatea eskatzen du. Mota hauetako fraktalek euren buruaren kopia txiki eta deformatuak dituzte. Matematikoki D. Sullivanek gutxi gora-beherako multzo autoantzekoa gutxi gora-beherako isometriaren bidez definitu zuen. Errepikakortasunezko harremanen bidez definitutako fraktalak ohi mota honetakoak dira.
  • Autoantzekotasun estatistikoa: Autoantzekotasun motarik ahulena da. Fraktalak eskalaren aldaketarekin mantentzen diren neurri numeriko edo estatistikoak izatea eskatzen du. Fraktal aleatorioak mota honetakoak dira.
Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Fraktal