Ireki menu nagusia

Eukaliptoak (Eucalyptus) (grezieratik: ευκάλυπτος "estali") mirtazeoen familiako eta Eucaliptus generoko zuhaitzak edo zuhaixkak dira.

Eukalipto
Eucalyptus tereticornis flowers, capsules, buds and foliage.jpeg
Sailkapen zientifikoa
ErreinuaPlantae
OrdenaMyrtales
FamiliaMyrtaceae
AzpifamiliaMyrtoideae Myrtoideae
Generoa Eucalyptus
Banaketa mapa
Distribution.eucalyptus.png

Hosto gazteak aurkakoak eta eseriak dituzte; helduak, berriz, txandakatuak, peziolodunak eta larrukarak. Loreak unbela bakanetan daude eta fruitua kapsula-motakoa da. Jatorriz Australia, Tasmania eta Zeelanda Berrikoak dira.

Eduki-taula

Eukaliptoaren hazkuntza azkarraAldatu

Eukaliptoa ezaguna da bere hazkuntza azkarrarengatik. Ustiapen-zikloa 12 urteko izan daiteke, eta ez 25 urtekoa pinuekin bezala, edo askoz urte gehiago espezie autotoktonoekin (pagoa, haritza, gaztaina...). Baina horrek badauka bere alde txarra: prozesu azkar horrek modu esanguratsuan ahultzen du lurraren kalitatea eta bizitza.

Eukaliptoaren ustiapenak dakarren arazoakAldatu

Arturo Elosegi ikertzaileak aztertu du eragin negatibo hori Euskal Herriko Unibertsitatean. Ikerketok erakutsi dute Euskal Herrian eukaliptadiek nabarmen hondatzen dituztela errekak. Eukaliptoaren orbela kalitate txarrekoa da, toxikoa animalia askorentzat. Eukaliptadiz inguratutako errekek orbel gutxiago eta kalitate okerragokoa jasotzen dute baso naturalez inguratutakoek baino. Horrek erreka inguruko onddoak eta ornogabeak kaltetzen ditu.

Gainera, eukaliptadiak matarrasaz mozten dira, alegia, zuhaitz guztiak batera, eta hau oso maiz egiten da, hamabi urtetik behin. Ikerketek erakutsi dute matarrasek kalte handia egiten dutela erreketan, haiek lokazten eta bertako bizidunentzat baldintzak guztiz okertzen. Gainera, ustiapenerako egiten diren pista-sareak oso dentsoak izaten dira, eta pista horiek, matarrasekin batera, lurzoruaren galera dakarte, eta erreken lokaztea areagotzen dute.[1]

Euskal Herriko basoa ia erabat soilduta zegoela, XX. mende hasieran, foru-aldundiek hazkunde azkarreko espezieak bultzatu zituzten, bereziki intsinis pinua. Garai hartarako erabaki ulergarria izan zen. Mende bat geroago, ordea, mendiak eta gizartea guztiz aldatu dira baina erakundeek pinuen (eta eukaliptoen) monokultiboa bultzatzen jarraitzen dute.[2]

Basogintza intentsiboaren kalteak eskalarekin lotuta daude. Unada bat eukaliptoz landatzeak eragin txikia du, haran oso bat eukaliptoz estaltzea oso bestelakoa da. Errekei begira, gauza asko egin daitezke basogintzaren eragina murrizteko: ibarbaso naturalak manten daitezke, pista-sareak optimizatu eta basolanak kalterik txikieneko garaietara mugatu, maiz egindako matarrasa oso kaltegarria da eta.[1]

Espezie batzukAldatu

ErreferentziakAldatu

  1. a b   Elosegi, Arturo; Larrañaga, Aitor (2019-04-16) «Basogintzan okerrera» Berria . Noiz kontsultatua: 2019-05-01 .
  2.   Elosegi, Arturo (2018-10-07) «Gure basoen etorkizuna erabakitzeko garaia» Berria . Noiz kontsultatua: 2019-05-01 .
Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Eukalipto