«Burdinola»: berrikuspenen arteko aldeak

t
== Burdinolen gainbehera ==
 
XIX. mendearen hasieran burdinolak desagertzen hasi ziren. 1820 inguruan, artean, [[Jose Antonio Ibarra]] merkatariak 100 burdinbide baino gehiagori hornitzen zien mea Kantauriko kostaldean bere Somorrostroko meategietatik. [[Lehen Karlistaldia|I. Karlistaldian]], zaila izan zen mearen hornikuntza, EuskalBizkaian HerrikoBilbo inguruarekin zegoen zatiketa zela eta. Horregatik, burdinola askok behea jo zuten, eta beste batzuek ekoizpena asko gutxitu. Mendea bukatzerako, ez zen jada bakarren bat besterik gelditzen.
 
Gerra amaitu ondoren, olagizonek bikoiztu egin zituzten gerra aurretik zituzten zorrak; izan ere, mea garestia zen; hain zuzen, zor horiek izan ziren ordu arte Ibarra, Mier eta [[Bilboko itsasadarra|Itsasadarreko]] beste merkatari familia batzuen diru sarrera nagusiak. Mendea bukatzerako, ez zen jada burdinola bakarren bat besterik gelditzen.
 
Burdinolak erabat desagertzeko arrazoirik nagusienak hauek izan ziren: