«Basamortua (eleberria)»: berrikuspenen arteko aldeak

Basamortua eleberrian, ''Le Clézio''k bi istorio independente kontatzen ditu:
* ''Nur''en eta basamortuko nomaden istorioa, A narratiba deiturikoa. 1909an milaka ''basamortuko gerlari'' eta bere ahaideak, Afrika iparraldeko tribuetakoak, [[Saguia el-Hamra|''Saguia el-Hamra'']] eskualdean elkartu ostean eta, ''Ma el-Ainin'' ''cheij''ak edo tribuko buruak gidatuak ibilaldi nekeza eta luzea hasi ziren frantziar armadari aurre egiteko asmoz. Ordea, basamortuko nomada haiek frantziar armadako osteek deuseztatu zituzten [[Mendebaldeko Sahara|Mendebaldeko ''Sahara''ren]] kolonizazioaren bitartean, 1909 eta 1912 artean. ''Nur'' gaztea tragedia horren lekuko izan zen.
* ''Lalla''ren istorioa, B narratiba deiturikoa. Zenbait hamarkaden ondoren, 1960 eta 1970 artean, basamortuko nomaden mende hasierako istoriokondaira lazgarri hura guztiek ia ahaztuta zeukatela, baita ''Lalla''k ere, gertatzen da istorio hori. ''Lalla'' neskatoa Saharako ''gizon urdinen'' ondorengo da, eta izeko ''Aamma''rekin bizi da Mediterraneoko hiri handi baten inguruan, basamortutik hurbil. Eguzkia eta haizea gogorrak izanagatik ere, ''Lalla''k dunak, isiltasuna eta, batez ere, askatasuna maite ditu. Zoriontsua da bere izekok eta ''Namán'' arrantzale zaharrak kontatzen dizkioten istorioak entzunez, eta legartzetan korrituz ''Hartani'' artzainaren ondoan, zeinekin maitasuna aurkitzen duen. Baina, mundu horri agur esan behar dio eta [[Marsella]]ra itsasontziratu behar da, non [[emigratzaile]] askorekin batera bizimodua atera behar duen. Argazkilari batek, ''Lalla''ren edertasun arraroaz ohartuz, bizimodua hobetzea eskaintzen dio. Hala ere, basamortuko alaba denez gero, Lalla jaiolekura itzultzen da, bere benetako jatorrira. Zoriontasuna eta bizitzeko gogoa nabarmentzen dira.
 
== Ikus, gainera ==
18.007

edits