«Julio III.a»: berrikuspenen arteko aldeak

t
Robot: Cambios triviales
t (robota Erantsia: nn:Pave Julius III)
t (Robot: Cambios triviales)
[[ImageFitxategi:Julius III.jpg|200px|thumb|Julio III.a]]
'''Julio III.a''' ([[latin]]ez ''Iulius PP III''), benetako izenez '''Giovanni Maria Ciocchi del Monte''', ([[Erroma]] [[1487]]ko [[irailak 10]]-[[1555]]eko [[martxoak 23]]), [[Eliza Katoliko Erromatarra|Eliza KatolikoKatolikoko]]ko 221. [[aita santua]] izan zen, [[1550]]etik [[1555]] arte.
 
== Bizitza ==
Giovanni Maria Ciocchi del Montek [[Perugia]] eta [[Siena]]n jurisprudentzia eta [[teologia]] ikasi ondoren, bere osaba baten oinordeko izan zen [[Siponto]]ko artzapezkpikutzan [[1513]]an, [[1521]]ean, [[Pavia]]ko gotzain izendatua izan zen arte bete zuen kargua.
 
[[Karlos I.a Espainiakoa]]ren bahitua [[1527]]ko [[Erromako Arpilaketa (1527)|Erromako ArpilaketaArpilaketan]]n, [[Paulo III.a]]k [[kardinal]] presbitero izendatu zuen [[1536]]an, eta, aita santu honek, [[Trentoko kontzilioa]] prestatzea agindu zion, presiditu ahal izango zuen kontzilioa.
 
== Aitasantualdia ==
Soilik berrageita zortzi kardinalek parte hartu zuten [[konklabe]] batetan aita santu bezala izendatua, bere koroatzean, Julio III.a izena hartu zuen. Karlos I.a Espainiakoa, hasiera batean, izendapen honen aurka zegoen, hautagai bezala, Joan Toledokoa proposatu zuena, baina, frantziarrek eta italiarrek del Monte kardinalaren izendapenari buruz lortutako adostasunaren aurrean etsi egin zuen. Guzti honekin, aurrerago, Karlos I.aren aliatu leiala izan zen. Otsailak 7an aukeratua, hilabete horretako 22an koroatua izan zen.
 
Aita santu berriak, [[kontzilio ekumeniko|kontziliokontzilioko]]ko aktibitatea geldirik ikusi zuen, eta ez zuen urte bete geroago arte berrabiarazterik lortu. [[1551]]ko [[martxoaren 1]]ean, berriz hasi ziren kontzilioko biltzarrak. Trenton jarraitu zuen, enperadoreak ez baitzuen beste egoitzarik onartuko, eta aita santuak, izaera bizikoa ere ez zena, enperadorearen nahiei ezezkorik ez emateko haina beldur zion. Gotzainak eta gainontzeko ordezkari frantziarrak ez ziren kontziliora joan, euren errege berria zen [[Henrike II.a Frantziakoa]]k ez baitzien utzi.
 
[[Frantzia]] eta [[Espainia]]-Inperioa ardatzaren arteko bake kaxkarra, apurtzear zegoen. Kontu italiarrek, eta, horiei lotuta, aita santuak, gerrarako aukera eman zuten. Julio III.ak, aurreko aita santua izan zen [[Paulo III.a]]ren biloba eta Karlos I.aren suhia zen [[Oktabio Farnesio]], [[Parma]]ko dukerrian berrezarri zuen, nork bere aitaginarrebari utzi behar zion, aurreko konpromiso baten ondorioz. Dukerriaren buruzagitza mantentzeko, Oktabiok ez zuen errege frantziarrari laguntza eskatzeko zalantzarik izan, nork, oso gogo onez lagunduko zion, Karlos I.aren etsaia zela eta. Aita Santua, dukeak erdeinatua eta Frantziak jazarria, bere indarrak Karlos I.arekin batu zituen. [[Frantzia]]ko errege "oso kristauak", ez zuen kontzientzia arazorik izan, berak [[Siena]] bereganatu eta gerra Italia erdialderantz eramaten zuen bitartean [[Italia]]ko kostaldeak inbaditu zituzten turkiarrekin aliatzean.
466.290

edits